انجمن شاعران ایران

لبت برای خودم میشود؟گمان نکنم! دوای این همه،غم میشود؟گمان نکنم! ازاشیانه ی تو،تاحیاط منزل من بگوبه من.....دوقدم،میشود؟گمان نکنم! نخندوجام نگردان،نگوکه بامی ناب زعمق فاجعه کم میشود،گمان نکنم دوچشم تیروسیاهت،به این وقار،مگر اسیرفخروجنم میشود،گمان نکنم! دیارماکه نگاهت،دران قیام نمود بدون ظلم وستم میشود؟گمان نکنم کلاف زلف تویعنی،سحرنیامده با نسیم وهلهله،خم میشود؟گمان نکنم!!...

طعم گس گلبوسه هات تو لحظه ی خدافظی راوی این فاجعه بود دیگه به من نمیرسی انقدر از تو گفتمو انقدر از تو دم زدم که بی تو هیچو پوچمو حتی غریبم با خودم عذابه محضه بودنت میون این ترانه هام وقتی ندارمت ولی... دیوونه وار تو رو میخوام تو خلوت شبونه ام هنوز عطرت پیشمه حضور خاطرات تو تبر به عمق ریشمه تلخندهای بعد تو گواه مرگ روحمه دنیام بعد تو فقط جهنمه ... جهنمه. ای کاش همه وجودمو به نام تو نمی زدم شاید واسه نجات من بس بود یذره از خودم!...