انجمن شاعران ایران

می پرستم رهگذر،درکلبه ام سجاده نیست ازبداقبالی وشانست،درسبوهم،باده نیست! غیرازاینجانیمه شب،دنبال هم صحبت نباش جزمن اواره دراین دهکده،دلداده نیست گربه بیراهه روی،فریادهم بی حاصل است چون دراین اطراف،دیگر،منجی وازاده نیست جام،دیشب،ازکفم افتاد،گفتم میرسد رهسپاری که دلش،چون قامتش افتاده نیست گرچه طولانیست راهت،اسمان،ابری وتار شب نروکه سرپناهی،درمسیرجاده نیست عاشقی ان طورکه،درقصه هاهم خوانده ایم خالی ازترس وجدایی،بی اصول وساده نیست ماهمه دنبال سودیم وستاده،غافل از اینکه دراندیشه ی ما،ذره ای هم داده نیست...

من حاصل بغض همین انتظارم تداومی خیس از سکوت نگاهش من این رنج برخوردم که از سقوطم شکستم و باز در انتها به خودم بر خوردم همان آتشم که در شعله بیمارم از بیداری نخوت گرفتم مانند پیروزی از خواب هم بیزارم افسوس، وای افسوس از زمان جدا از انسان بودن پریده ام دوباره از درد به خدا آنقدر گله کردم که از گلایه ها بتی ساخته ام از تو و دوری تو ملحد و کافر و غمبازم تبر دست تو و درها همه باز است تو بیا شکستن با من دیوار و دیوار و دیوارم حرف جدیدی نیست فقط تو هم به یادم یا حتی بدون آن نیز زندگی کن تو خسته نشو مثل سیگار از من مثل من از سیگارم......

خدایا شد وطن ویرانه از جنگ خدایا شد جهانت بر پدر تنگ شدم آواره، سرگردانِ اِزمیر چطوری طی کنم با مادری لنگ...