انجمن شاعران ایران

در من غزل بریز و بنوش از شراب من زیبای خفته در دل شب ماهتاب من من انعکاس ظلم جهانم که پر شده ست آیینه ی دلت ز من و بازتاب من (میخواهمت چنان که تن خسته خواب را) یک شب مگر که پا بگذاری به خواب من من ساده و زلال به مهمانی آمدم انصاف نیست این همه رنج و عذاب من باران به آب دیده ی من غبطه میخورد روزم سیاه تر ز شبست افتاب من دنیا گله نمیکنم از تو ولی فقط این شعر عاشقانه ی غمگین جواب من مصراع داخل پرانتز وامیست از قیصر امین پور ...

[img][/img] عشق هیچ وزنی ندارد وعرفان تسلایی بر من دنیایم همین بود خلاصه در خدایی کنارم با سیگاری گوشه ی لبش... در ساعتی پنهان سه و سی دقیقه ی بامداد و فرشته ای با ایمان شیطان بوسه ی سرد مرگ به معجزه ای شبیه ... مانند سگی پاچه گیر مانند لبخند مشترک من و تو در (س ک س) * و تداوم ناگسستنی سفلیس در شهو تی با شعر در اتاق بعدی تخت بعدی زن بعدی مازوخیسم پسامدرنیسم درشئی فرورفته در افکار نیمه عریانم به پارگی شان و دوخته شدنهای تکراری شان بازمیگردم به انجا که صندلی های زرد بوی امونیاک ادرارو شب مستی های هر شب از کنار چشمانم این بالا روی دستانی که میگویند لااله الا الله به پیش تر انجا که درون نطفه ای ازشهر درگوشه ی پر درد این خیابانها (فاح شه ای)* ایستاده به شکهایش خطوط سیاه دور چشم می ک...