انجمن شاعران ایران

صدها ترک برداشتم ، هرگز نپاییدی مرا آخر شکستم، در الک افسوس ساییدی مرا گلبرگ فروردینی ام ، می میرم و می بینی ام از من گذشتی نازنین ای کاش می چیدی مرا صیاد صیدآزار من ، تا کی تو و انکار من؟ قلاب را نوک می زدم اما نمی دیدی مرا مُردم ز خود بی خود شدم هرآنچه می شد شد شدم چون سایه ات لابد شدم شاید پسندیدی مرا در خواب دیدم آمدی آخر ، ولی بر خاک من آهی کشیدی زیر لب بیچاره نامیدی مرا...

ادامه مطلب