انجمن شاعران ایران

از چشمان آدم برفی ربوده بود خواب شوق دیدار آفتاب از هرم نگاهش اما بی تاب قطره قطره شد آب...

سر مردش بريدند تنش را به درهم خريدند نفس بچه هايش را... چه ميگذرد در اين سر كه سر ميبرد...

عشقت درياست اما غرق در غرور شور ... كه بنوشم هم ؛ تشنه خواهم مرد ....

به گوشت ميرسه يك روز چطور بعد از تو اين دنيام همه همرنگ ماتم شد همون لبخند شيريني كه دل برد از دل سنگت يه اندوه مجسم شد ميپيچه اين خبر تو شهر چطور بعد از تو دل مردو چطور ويرونه شد قلبم گذشتي ساده از حسم من اين بيرحمي رو هرگز نفهميدم، نمي فهمم ميديدي كه منه بي تو ميونه بغضو شب گريه كمر خم كردو داغوون شد مني كه روزي عشقت بود شبيه يك جسد بي روح چشاش همدست بارون شد ميديدي و نفهميدي چقدر دل بنده چشماته چقدر دل از تو دلگيره خدايا حق من اين نيس دلم از عشق بيزاره ازين وابستگي سيره بشي دلتنگ من اي كاش بباره از چشات حسرت همين لحظه همين ساعت! بدي رو ياد من دادي چقد بيرحمه احساست سزاته يك جهان لعنت...